Połazić w szlafroku po domu, zagrzebać w kołdrze przed telewizorem, znieczulić likierem jajecznym, przytulić do ciepłego ramienia.
Przetrwać trudy zimy. Jak borsuk. Zgromadzona tkanka tłuszczowa już jest.

Eeeeeeech.... co za senny dzien.....

Dziś wszystkie kobity w naszym domu zasmarkane i kaszlące.
Noc przesrana. Latałam od dziecka do dziecka.
Niczego tak bardzo się nie boję, jak właśnie chorób.

Uwielbiam takie dni jak dziś, kiedy to nic a nic nie muszę.

Co za wspaniałe, ciepłe słońce!


Kupiliśmy dynię, ale żal ją jeść, taka ładna... ;)
W przyszłym roku posieję swoje własne. Decyzje podjęta.

Nie lubię samotnych wieczorów. Pięć lat. Powinnam się już przyzwyczaić, ale jakoś nie mogę.

Mamo, opowiedz mi tą bajkę o brzydkim kaczorku.
Z przyjemnością.

Dziecko nam rośnie w oczach.
Czasem mamy wrażenie, że po drzemce wstaje większa, niż jeszcze chwilę temu.
Pojedyńcze promyczki słońca przebijają się przez ciężkie, ciemne chmury i mgłę nad polami. To jednak nie będzie smutny dzień. Może spędzimy go w ogrodzie. Tatuś wyjeżdża.

Posadziliśmy dziś dwa drzewka.
Miniaturowy czerwony klon japoński i żółty miłorząb japoński.
Jeden dla Nadii, drugi dla Ady.
W roku, w którym urodziła się Ada i w którym wybudowaliśmy dom.
Mam nadzieję, że się przyjmą, a nie jest to proste.

Wyrwałam się dziś. Dzięki uprzejmości babci wyrwałam się DO MIASTA na zakupy. Snułam się po tym centrum i snułam. Snułam się pomiędzy dziewczynami o 15 lat młodszymi, 15 kilo chudszymi i 15 razy lepiej ubranymi. Jakoś smutno mi się zrobiło. Ale kupiłam sobie płaszczyk który odejmuje kilka lat i już jest git! I już mam to wszystko w dupie.

Samotność nie służy czterolatkom. 
Moja duża dziewczynka poszła do nowego przedszkola.
Z niecierpliwością czekam na jakieś wieści.

A za oknem deszcz pada i pada...
Czas zupę z dyni gotować, taką z prażonymi pestkami na wierzchu.

Spokoju. Spokoju i poczucia bezpieczeństwa mi trzeba.

A 3 miesięczna Ada i 4 letnia Nadia uwielbiają słuchać, kiedy czytamy im Dzieci z Bullerbyn.