Koniec laby. Do roboty.

 Wesołych Świąt! U nas już jest wesoło.

Przypomniałam sobie dziś smak świątecznego chutneya cebulowego przywiezionego z Londynu kilka lat temu.
I zrobiłam jeszcze lepszy. Z 2 kilogramów cebuli, octu balsamicznego, miodu, chili i cynamonu.
Zapakowany z słoiczki czeka na świąteczne mięsa i wędliny. A jak pachnie.

Przypadkiem słyszę dialog.
Tata: Nadia, chciałabyś dostać Play Station?
Córka: Nieeee, to dla chłopaków, tatusiu.
Tata: No coś ty, dla dziewczynek, kupmy ci!!!

 

Koniec świata Drogie Panie. Koniec świata.
Mój mąż, praktyczny minimalista rozważa zakup świetlnego renifera do ogródka.
Po co?
No jak to po co, bo nareszcie mamy ogródek!
Koniec świata.

A ja szukam megaekspresowej diety odchudzającej, tak z 10 kilogramów na za tydzień.
Jakieś pomysły?......

Mam pewne powody do radości!

Luz i swoboda. Przyjemność codziennego gotowania. Dzieci wypieszczone.


Nie pamiętam kiedy wcześniej tak było.

Wiem, że zaraz ten luksus się skończy.

Na wsi już głęboka jesień.


Codzienne mgły,  poranny szron na gałązkach. Dni nam uciekają. Dzieci nam rosną. A matka wraca do pracy. I już o tym myśli.

Kiedyś miałam więcej dobrych pomysłów i bardziej mi się chciało. Tak generalnie.
To martwiące.

Połazić w szlafroku po domu, zagrzebać w kołdrze przed telewizorem, znieczulić likierem jajecznym, przytulić do ciepłego ramienia.
Przetrwać trudy zimy. Jak borsuk. Zgromadzona tkanka tłuszczowa już jest.

Eeeeeeech.... co za senny dzien.....

Dziś wszystkie kobity w naszym domu zasmarkane i kaszlące.
Noc przesrana. Latałam od dziecka do dziecka.
Niczego tak bardzo się nie boję, jak właśnie chorób.

Uwielbiam takie dni jak dziś, kiedy to nic a nic nie muszę.

Co za wspaniałe, ciepłe słońce!


Kupiliśmy dynię, ale żal ją jeść, taka ładna... ;)
W przyszłym roku posieję swoje własne. Decyzje podjęta.

Nie lubię samotnych wieczorów. Pięć lat. Powinnam się już przyzwyczaić, ale jakoś nie mogę.

Mamo, opowiedz mi tą bajkę o brzydkim kaczorku.
Z przyjemnością.

Dziecko nam rośnie w oczach.
Czasem mamy wrażenie, że po drzemce wstaje większa, niż jeszcze chwilę temu.
Pojedyńcze promyczki słońca przebijają się przez ciężkie, ciemne chmury i mgłę nad polami. To jednak nie będzie smutny dzień. Może spędzimy go w ogrodzie. Tatuś wyjeżdża.

Posadziliśmy dziś dwa drzewka.
Miniaturowy czerwony klon japoński i żółty miłorząb japoński.
Jeden dla Nadii, drugi dla Ady.
W roku, w którym urodziła się Ada i w którym wybudowaliśmy dom.
Mam nadzieję, że się przyjmą, a nie jest to proste.

Wyrwałam się dziś. Dzięki uprzejmości babci wyrwałam się DO MIASTA na zakupy. Snułam się po tym centrum i snułam. Snułam się pomiędzy dziewczynami o 15 lat młodszymi, 15 kilo chudszymi i 15 razy lepiej ubranymi. Jakoś smutno mi się zrobiło. Ale kupiłam sobie płaszczyk który odejmuje kilka lat i już jest git! I już mam to wszystko w dupie.

Samotność nie służy czterolatkom. 
Moja duża dziewczynka poszła do nowego przedszkola.
Z niecierpliwością czekam na jakieś wieści.

A za oknem deszcz pada i pada...
Czas zupę z dyni gotować, taką z prażonymi pestkami na wierzchu.

Spokoju. Spokoju i poczucia bezpieczeństwa mi trzeba.

A 3 miesięczna Ada i 4 letnia Nadia uwielbiają słuchać, kiedy czytamy im Dzieci z Bullerbyn.

Poranki są najwspanialsze.

Słońce na tarasie, mgła unosi się nad wąwozem, dzieci wyspane i grzeczne, kawa wypita w spokoju, Nadia uczy się grać na balonie.
Dzień dopiero się zaczyna.

Cichowiańska Woda przepływająca przez Małe Ciche koło Zakopanego.
Małe Ciche jest fajne, bo jest małe i ciche.
W przeciwieństwie do Zakopanego.

Kiedy rodzi się dziecko wykonuje się badania przesiewowe wykrywające choroby wrodzone. Z Instytutu Matki i Dziecka dostaliśmy list, z którego w skrócie wynikało, że nasz dzidziuś może być chory na mukowiscydozę. Chorobę ciężką i nieuleczalną. Dokładniejsze badania nie potwierdziły obecności zmutowanych genów. Dzidziuś jest zdrowy.
Nie potrafię opisać, co czułam.
Mamy szczęście.
Dziś cały dzień myślę o rodzicach, którzy dowiadują się o chorobie swoich dzieci.





Zdjęcia z niedzielnego wypadu w góry,
Małe Ciche koło Zakopanego.

 



 

Dnia nie starcza, aby być  tą pieprzoną perfekcyjną panią domu.

Zdjęcia z sobotniej nocy w dworze w Celestynowie. Boskie miejsce.

Nasza Ada ma już 11 tygodni.

I ciągle się uśmiecha.

W jesiennym już nastroju zbieram jabłka u sąsiadki, smażę naleśniki ze swojskich jaj, sadzę rośliny w ogrodzie, bawię się w piratów z moimi dziewczynkami. Zakopujemy puszki ze skarbami w ogródku, rysujemy mapy i szukamy skarbów. Moje małe brudasy całe dnie spędzają poza domem, wieczorem padają, śpią aż do rana. Czarne stopy szoruję im już na śpiąco.
Na wsi już widać jesień. Wieczorne ogniska, stada ptaków, zaorane pola.

Właśnie tak miało być.

W  ciszy tego miejsca wyraźnie słychać każdy dźwięk.
Pukanie owadów w szyby, dalekie szczekanie psów, lodówkę.
Jeszcze kilka odgłosów i będę słyszała własne serce.

Na wsi najwspanialsze są poranki. I poranne podlewanie trawy. I klimat wakacji.
A wstawanie o 6 to przyjemność nie obowiązek.
I już nie rzucamy kamieniami w koguty sąsiadów.

Miastowi wynieśli się na wieś.
Każdego ranka oglądają wschód słońca z łóżka sypialnianego.





I muszą nauczyć się robić zakupy na tydzień, bo pomrą z głodu.