Pechowa.

Wczoraj do popołudnia myślałam, że jestem jakaś pechowa.
Od rana wszystko co mogło, nie udawało się.
Całą drogę do przedszkola niosłam dziecko na rękach, bo nie chciała iść. Doleciałam z mokrymi plecami ze zmęczenia. Wychodząc z przedszkola okazało się, że mam 4 minuty do odjazdu autobusu, biegłam więc na szpilkach. Ledwo żywa wsiadłam, na 3 przystanku autobus zepsuł się, blokując wyjazd z uliczki jednokierunkowej 4 innym. Staliśmy tak ze 20 minut. Potem przyjechał następny, cały nasz autobus zapakował się do już pełnego kolejnego. Zapierając się kolanem spędziłam w korku kolejne 50 minut. Oczywiście paskudnie spóźniona wpadłam do pracy. Zsiliłam kolano, utykam na lewą nogę.
Po południu okazało się, że dziecko znów chore, nie może chodzić do przedszkola.
Lekko podłamana, w osiedlowym sklepie między lodówką z nabiałem a rybami spotkałam koleżankę, która... powiedziała, że z przyjemnością będzie pilnowała Nadię do czasu kiedy nie znajdzie stałej pracy!!!! Uffff... HURRA!!!!! DZIĘKUJĘ IWONKO!