środa, 26 października 2011



Stanąć i wrzeszczeć z bezsilności czy zastosować zasadę wdupiemania?
Autor: o

10 komentarzy:

  1. Paulapaździernika 26, 2011

    Polecam metodę nr dwa. Pod warunkiem wdupiemania szczerego a nie na zasadzie duszenia w sobie.

    OdpowiedzUsuń
  2. Agapaździernika 26, 2011

    Paula, trafiłaś w czuły punkt. Bo czy będę potrafiła? ;)

    OdpowiedzUsuń
  3. bubalahpaździernika 26, 2011

    A ja uwazam ze czasem zaleznie od sytuacji metoda nr1 pomaga na tyle ze mozemy isc dalej w zyciu. Czasem czlowiek musi, bo inaczej sie udusi ;)

    OdpowiedzUsuń
  4. The Dark Passengerpaździernika 26, 2011

    Dobry też jest tumiwisizm

    OdpowiedzUsuń
  5. Agapaździernika 26, 2011

    A działa równie skutecznie w przypadku kobiet?

    ;)

    OdpowiedzUsuń
  6. Bożenapaździernika 26, 2011

    ja bym krzyczała!:) aaaaaaaaaaaa!!....

    I tupnęła nóżką!

    W każdym razie zawsze trzeba 'coś' zrobić.

    Powodzenia! :)

    OdpowiedzUsuń
  7. Mamsanpaździernika 26, 2011

    I pierwsza i druga moze byc dobra ale ktora pomoze tego Ci nie powiem... :-)

    OdpowiedzUsuń
  8. MMpaździernika 26, 2011

    Hmm, wszystko zależy od tego jaki to rodzaj bezsilności. Ja tak bynajmniej mam ;-). Jeśli chodziło o pracę, zawsze załączałam kawałek ... niech ktoś zatrzyma wreszcie świat, ja wysiadam...;-)

    OdpowiedzUsuń
  9. Małgorzatapaździernika 27, 2011

    Może najpierw metoda nr 1, a zaraz potem nr 2?
    Ja zazwyczaj odczuwam potrzebę opowiedzenia o przykrym wydarzeniu kilku osobom, a z każdą kolejną opowieścią zaczynam dostrzegać coraz więcej aspektów humorystycznych :)

    OdpowiedzUsuń
  10. Unknownpaździernika 27, 2011

    Też tak myślę. Małgorzata ma rację. Nr 1, a zaraz potem nr 2.

    OdpowiedzUsuń

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)

Archiwum bloga